PODSTAWOWE ZASADY OCHRONY RADIOLOGICZNEJ

Duże dawki promieniowania jonizującego są niebezpieczne dla człowieka. Ważne jest, by się przed nim chronić. Taki jest cel ochrony radiologicznej. Ponieważ przenikliwość poszczególnych rodzajów promieniowania jest różna, techniki ochrony radiologicznej muszą być odpowiednio dobrane do każdego z nich.

   PROMIENIOWANIE ALFA może zatrzymać warstwa powietrza lub kartka papieru. Cząstki alfa są najbardziej niebezpieczne, jeśli dostaną się do wnętrza organizmu (np. zostaną wchłonięte podczas oddychania lub z pokarmem).
Dlatego należy zabezpieczyć się przed skażeniem wewnętrznym substancją zawierającą cząstki alfa.

PROMIENIOWANIE BETA można zatrzymać folią aluminiową lub szklaną szybą.

   PROMIENIOWANIE GAMMA można osłabić lub zatrzymać tylko grubą ścianą z ołowiu lub betonu. dlatego właśnie urządzenia wytwarzające promieniowanie w zakładach jądrowych (głównie akceleratory cząstek i reaktory jądrowe) są otoczone grubymi betonowymi osłonami.

Ochrona radiologiczna obejmuje wszystkie techniki służące ochronie zdrowia populacji i osób stykających się z promieniowaniem zawodowo w laboratoriach, szpitalach, przemyśle jądrowym, itp.

Od 1928 roku przepisy dotyczące ochrony radiologicznej wprowadzone we wszystkich krajach opierają się na zaleceniach Międzynarodowej Komisji Ochrony Radiologicznej (ICRP), która jest niezależnym autorytetem, uznawanym na całym świecie.

Zawsze jednak należy pamiętać o najważniejszej zasadzie w ochronie radiologicznej, tzw. zasadzie ALARA:

Jeśli musimy poddać się działaniu promieniowania, to dawki powinny być tak małe, jak tylko jest to w rozsądny sposób osiągalne.

PAMIĘTAJMY TEŻ, ŻE:

Dawka jaką otrzymujemy jest tym mniejsza, im:

• krócej znajdujemy się w polu promieniowania
• dalej przebywamy od źródła promieniowania
• grubszą osłoną oddzielamy się od źródła promieniowania
• mniej aktywne jest źródło promieniowania