JODOTERAPIA TARCZYCY

Podstawy fizyczne i medyczne terapii izotopowej

Zasada terapii izotopowej jest podobna jak scyntygrafii z jedną jednakże różnicą. Podobnie jak w diagnostyce - używa się tu odpowiednich ligandów "niosących" radioizotop do tkanki, która ma być leczona, ale inaczej dobiera się sam izotop. W diagnostyce izotop emituje przenikliwe promieniowanie elektromagnetyczne (gamma lub X), którego detekcja na zewnątrz ciała pacjenta umożliwia odtworzenie rozmieszczenia znacznika w ciele. Izotopy stosowane w terapii emitują inny rodzaj promieniowania - jest to korpuskularne (cząsteczkowe) promieniowanie beta, czyli promieniowanie elektronowe. Zasięg tego rodzaju promieniowania jest w tkance rzędu milimetrów. Izotop dla celów terapeutycznych podawany jest w większej dawce, a emitowane przez niego promieniowane niszczy precyzyjnie chorą tkankę.

 Terapia izotopowa najczęściej stosowana jest w terapii schorzeń tarczycy - nadczynności i raka (stosowana jest jako uzupełnienie leczenia operacyjnego, na wypadek niecałkowitego usunięcia gruczołu, oraz w przypadkach nieoperacyjnego raka). Pacjentowi podaje się wówczas przygotowaną dla niego indywidualnie dawkę jodu 131-I (obliczenie dawki odbywa się w oparciu o wykonany wcześniej test jodochwytności), który po zgromadzeniu się w tarczycy niszczy nowotworową lub nadczynną tkankę. 
Jod przygotowany do podania pacjentowi przysyłany jest w specjalnych opakowaniach ochronnych.

Na terenie województwa podkarpackiego jodoterapię prowadzi profesor Marek Grzywa na Oddziale Chorób Wewnętrznych i Endokrynologii w Wojewódzkim Szpitalu nr 2 w Rzeszowie.